Column: Taartje

Geschreven op donderdag 28 maart 2019

De ene dag besef je het heftiger, inniger dan de andere. Sinds twee jaar ben ik weduwe. Het blijft een rot-woord. Een soort permanente bromtoon, maar soms hoor je hem iets minder.

Van huis uit ben ik enigst kind en leerde al vroeg mezelf vermaken. Misschien helpt dat. Ook nu moet ik mezelf vermaken, vooral in mijn eigen huis, mijn kleinschalig territoir.

Ik heb zojuist boodschappen gedaan en een taartje gekocht. Of zeg je gebakje? Geen twee, maar één. In een kartonnen doos met cellofaan venster. Het doosje is te ruim voor een eenpersoonstaart en zakt scheef in mijn boodschappenkar tussen de andere rantsoen-inkopen. Maakt niks uit. Ik verheug me al lopend door de gure straat. Voorzichtig bestijg ik mijn twee trappen. Gauw thee zetten.

Het lijkt onbenulliger dan het is, maar het is de eerste keer dat ik dit doe. Natuurlijk heb ik tussendoor gesnoept, chocoladereep, kletskoek, maar dit afgebakende taartje, aangewezen in een glazen vitrine, is een officiële primeur.
En nu drink ik hete thee in de leren stoel van Hans. Op een roze schotel staat, of ligt, maar net hoe je het formuleert, een meringue-mokka-achtige substantie, rijkelijk bespikkeld met nootjes, hoge slagroom. Ik zie het beeld fotografisch voor me: een vrouw op leeftijd zit uitgebreid te snoepen, likt haar vingers af, haar mondhoek. Haar privéfeestje. Zeg maar, kinderfeestje.

En terwijl de meringue op mijn tong smelt overvalt me even onweerstaanbaar ons verleden. Hoe anders alles is. Vierenveertig jaar gewend te leven met je geliefde, samen denken, praten, lachen, voelen. Altijd, en overal.
Ben ik daar droevig over? Allicht. Het voorbije. Het onherroepelijke. Maar ik wil geen roepende zijn naar vroeger, smartelijk omkijken. Waarom zou ik gespaard worden.

Niemand wordt gespaard. Overgeslagen. Probeer het aan te kunnen, verdriet verbuigen naar dankbaarheid. Mijn vorkje schraapt de laatste kruimels bijeen.
Hap. Heerlijk. Óp! Genieten gaat gewoon door. Hij zou niets liever willen.

Over Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70, het online platform voor de 70+ vrouw van nu, schrijft ze wekelijks een column. Wij delen maandelijks één van haar columns.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Volgend artikel:
Wat is uw ultieme wens?
Vorig artikel:
Wie gaat de beslissingen nemen als mijn moeder dit niet meer kan?

Vergelijkbare artikelen

Woonz nieuwsbrief